สรุปฉันจะเอายังไง กะชีวิตตัวเอง ดี
ฉันเดินไปข้างหน้า
แต่ว่ามันมี 2 ทางที่หัยฉันเลือกเดิน
ระหว่างทางมีหนาม มีหญ้า มีวัชพืช มีขยะ
แต่ฉันไม่รุจะทำไง
โชคดีจัง !
ที่ชั้นคอยมีเพื่อนๆ ที่แสนน่ารัก
เป็นเพื่อนที่น่ารักจิงๆ
เค้าทั้งหลาย...ช่วยฉันเก็บขยะ
ถอนหญ้า เผาวัชพืช
ทำให้ฉันได้เดินไปข้างหน้าต่อไป
แต่ท้ายสุดแล้ว....
ตัวฉันก้อต้องเดินต่อไปเรื่อยๆ
ฉันว่าการเดินทางคนเดียวมันเหงามาก
แต่ฉันมีเพื่อนร่วมทางเดิน และ คอยช่วยเหลือ
ฉั น อ ยา ก ^ ข อ บ คุ น ^ พวกเขาจิงๆ
รั ก เมิงนะ
หลังจากที่ฉันไม่ได้เป็นเด็กมอปลายแล้ว
ฉันรู้สึกว่า ฉันคิดถึงเพื่อนๆห้องเก้ามากมาย
ฉันคิดไว้อยุแล้วว่า ความรู้สึกนี้มันต้องเกิดขึ้นแน่ๆ
แต่เราต้องยอมรับมัน
ว่าความจริง........
สักวัน
เ รา ต้ อ ง จา ก กั น
ถึงแม้ตัวเราจะจากกัน
แต่ขอหัยเพื่อนๆได้รู้ว่า
มิ ต ร ภา พ ที่ เ รา มี หั ย กั น
มั น จะ อ ยู่ กั บ เ รา ต ล อ ด ไ ป
English
หัวข้อมึงอ่ะ
แรงเหลือรับปะทาน